امشب نسبتا زياد بازي كرديم. كمي براي خودش بازي كرد. گفت جيش دارد. بردمش دستشويي. وقتي برگشتم يك چيني ميانسال داشت جاي من بازي مي‌كرد. تعارف كرد كه برگردم و بازي كنم، گفتم بماند. كمي با بهراد بازي كردم تا آقاي چيني رفت. دوباره مشغول بازي شديم. بهراد خسته شده بود. اول كمي به دست و پايم پيچيد. بعد گير داد كه مامان بيايد. محلش نگذاشتيم. كمي با توپش بازي كرد و بعد شروع كرد به گفتم اينكه “بريم خونه”. گفتم الان خسته مي‌شوم و مي‌رويم، گفت من الان خسته‌ام ها! براي خودش كمي شعر و داستان خواند. بعد بهانه آورد و داد زد جيش جيش جيش. گفتم كه تازه جيش كرده‌اي. كمي صبر كن، مي‌برم. خلاصه تا زماني كه قرار گذاشته بوديم بازي كرديم. در راه برگشت پشت سرم مي‌آمد. معزز از پشت به ما رسيد و من و بهراد جدا شديم كه برويم خانه. دست بهراد را گرفته بودم و با هم راه مي‌رفتيم. مثل اينكه منتظر بود كه تنها شويم، ناگهان خيلي آرام ولي بسيار جدي گفت: “من ناراحت شدم كه تو زياد بازي كردي‌ها!”.

بغلش كردم. عذرخواهي كردم. چه مي‌توانستم بگويم. بازي امشب كوفتم شد.

امروز به ياد كه صحنه خاص افتاده بودم. مثل اين بود كه در حال تماشاي يك فيلم هستم. فيلمي چند ثانيه‌اي. صحنه‌اي خاص، مثل يك فيلم چند ثانيه‌اي مدام جلوي چشمانم پخش مي‌شد. وقتي به انتها مي‌رسيد، دوباره از ابتدا شروع مي‌شد… بارها و بارها. بارها و بارها تكرار شد. همان چند ثانيه.

گاهي اوقات يك تكه كاغذ، يك اسباب‌بازي، يك عكس، يك هندوانه، يك آهنگ، يك لباس، يك آهنگ، يك سوت اسكيپي، يك نگاه، براي خاطره‌اي كه در خود دارد، چنان آدم را تكان مي‌دهد، كه زلزله‌اي نمي‌تواند. عمق روح آدم را مي‌فشرد. ناگهان حسي به تو مي‌دهد كه با يك كتاب نمي‌تواني وصفش كني.

صحنه‌اي كه مي‌ديدم بسيار كوتاه بود. در خانه قديمي‌مان در كوچه وليعصر هستيم. كوچه‌اي شش متري. همسايه‌ي ديوار به ديوارمان يزدي است و شغلش بنايي. خانمش به مادرم گفته بود كه فلاني سابقه‌دار است، مشروب مي‌خورده. همسايه طرف ديگر صبح ساعت 5 به درختان بلند پشت خانه سنگ مي‌اندازد كه بلبلها نخوانند و بروند تا بتواند بخوابد. در صحنه‌اي كه مي‌ديدم، چند سال دارم. خودم را نمي‌ديدم. انگار كه دوربين فيلم‌برداري را توي چشمهاي من كار گذاشته‌اند. پدرم توي فرديس كرج كار مي‌كند. در يك كارگاه نجاري. با كسي كه من يك هفته هم تحملش نمي‌كنم شريك است. سر ظهر است. شايد ساعت دوازده و نيم. در مي‌زنند. مي‌دانيم كيست. پدرم از سر كار آمده كه ناهار بخورد، و دوباره برگردد سر كار. صحنه‌اي كه امروز مدام مي‌ديدم، دويدم براي باز كردن در خانه بود. و پدرم كه پشت در است. يك دستش را روي در گذاشته است، از پشت در خانه‌مان كه پر از شيشه‌هاي كوچك است به خوبي دستش پيداست. مثل حالتي كه مي‌خواهد در را هل بدهد. با دست ديگرش چيزي در دست دارد. در فيلمي كه امروز مدام مي‌ديدم درست يادم نيست چه بود. شايد يك كيف دستي كوچك. يك پايش را هم روي پله كوتاه جلوي خانه گذاشته است. در را باز مي‌كنم و سلام مي‌گويم. در حالي كه سرش پايين است وارد مي‌شود و جواب سلامم را كوتاه و آرام مي‌دهد. با دستان مردانه‌اش دست مي‌دهد، اما با فشاري ملايم. دستشويي پشت در است. چيزي كه در دست دارد به دست من مي‌دهد، من در را مي‌بندم و پدرم وارد دستشويي مي‌شود و در حالي كه در دستشويي باز است دستان پر مو و صورت‌اش را مي‌شويد و وارد خانه مي‌شود.

همه اين فيلم چند ثانيه بيشتر نيست، اما امروز چند ساعت برايم پخش شد. حساب كنيد چند بار ديدمش.

درست نمي‌دانم چه حسي پدرم داشت. پر تلاش بود اما.

امروز تكه چوبش را برداشت كه با خودش بيرون بياورد. وقتي به قول خودش مي‌رفتيم پارك پشتي. ارادت خاصي به اين تكه چوبش دارد و به شدت مواظب بود كه گم نشود. همينجوري پرسيدم كه چوبتو از كجا آوردي؟ گفت از زو!

بعد از يك ماه يادش مانده بود!

مطمئنم روزي براي اين لحظات دلم تنگ خواهد شد. بهراد هم، اگر يادش بماند.

چند روز بعد در يكي از روزهايي كه حميد اينجا بود با هم رفتيم و ديديم و از نظر من هم عالي بود. قيمتش هم كمي گران بود اما قابل تحمل بود و مي‌ارزيد. بسيار تميز و عالي، با مربي‌هاي تر و تميز كه فقط انگليسي حرف مي‌زدند با بچه‌ها و بزرگ و شيك. دو تا اتاق خواب خيلي خوب هم داشت و آخر سر مدير مهد ما را برد كه اتاق خواب را هم ببينيم. دو از پشت پنجره چندين بچه قد و نيم قد را ديديم كه كنار هم دراز به دراز خوابيده بودند. در هر اتاق هم يك مربي كنارشان خوابيده بود. خلاصه خيلي خيلي خوشمان آمد و تنها مشكلش اين بود كه كلاس‌ها آموزشي‌اش در حال اتمام بود و از اول ژانويه شروع مي‌شد. اما در همين فاصله هم نگهداري از بچه‌ها را داشتند. يعني يك ماه و نيم در سال تعطيلي براي آموزش بچه‌ها داشتند. اما براي ما خوب بود. از 9 صبح كارشان شروع مي‌شد و تا 6:30 هم نگه مي‌داشتند. چند روز اول هم اجازه مي‌دادند كه مادر بچه همراه بچه برود كه بچه عادت كند. در مورد تاكسي براي رفت و برگشت هم گفتند كه كمك مي‌كنند كه كسي را براي اين كار پيدا كنيم.

ديروز رفتيم كه ثبت نام كنيم. بايد حدود 1000 رينگيت اول مي‌داديم كه شامل هزينه‌هاي اوليه و ماه اول بود. مدير مهد دوباره توضيح داد كه كلاس‌هاي آموزشي تمام شده است و پيشنهادش اين بود كه از اول ژانويه شروع كنيم. اما گفتيم كه ما از همين الان مي‌خواهيم شروع كنيم. برخوردش جالب بود. گفت چند روز صبر كنيد كه اين كلاس‌ها كه الان دارند تمام شود چون براي تازه‌وارد خسته كننده خواهد بود. گفت از دوشنبه بعد بياييم. در مورد هزينه‌ها هم گفت كه دو سه روز بياييد ببينيد خوشتان مي‌آيد يا نه. بعد هم براي ماه اول و دوم كه كلاس آموزشي ندارند و فقط نگهداري است، هزينه هر ماه 200 رينگيت است. گفت كه هزينه اوليه را هم اول ژانويه مي‌گيرد. براي ماه اول هم با توجه به اينكه دو هفته گذشته است نصف مي‌گيرد. يعني 100 رينگيت. خلاصه اينكه ايراني‌ها ياد بگيرند برخورد با مشتري را! موقع رفتن هم پرسيد چطوري مي‌رويد، اينجا تاكسي گير نمي‌آيد؟ گفتيم تا خيابان اصلي پياده. گفت راه زيادي است و اصرار كرد كه تا خيابان اصلي ما را برساند و رساند. و البته آنقدر به خانه نزديك شديم كه بقيه راه را پياده رفتيم.

ديروز نوشا به بهراد مي‌گفت كه چه مهد كودك خوبي داري و من هم دوست دارم بيايم مهد تو اما مرا راه نمي‌دهند. و خلاصه از اين حرفها كه بهراد خيال كند چه مهد خوبي است. فكر مي‌كنيد بهراد چه گفت؟ گفته بود كه “مامان، مهدكودك مال بچه‌هاست، تو بايد بري دانشگاه”.

دهانمان تا انتها باز ماند!

چند دقيقه پيش داشتم بهراد را مي‌خواباندم. روي تختش دارز كشيده بود و من هم كنارش. شيشه خالي شيرش را به كناري انداخت و گفت: ماماني رفته بود آرايشگاه. كمي مكث كرد و ادامه داد: من پيش ماجون بودم.

خيالاتي نشده بود. فقط منظورش اين بود كه ياد روزهايي افتادم كه ماماني مي‌رفت آرايشگاه و من پيش ماجون مي‌موندم…

بعد از چند دقيقه هنوز توي بغلم هق‌هق مي‌كرد. آمدم و كنار نوشا جلوي مبل نشستم. هنوز به من چسبيده بود. قرار بود كه برويم دور استخر با مغزز و اكبر و بقيه ساعتي بنشينيم. نوشا بلند گفت بهراد كار بد كرده، مي‌خواي فردا بريم استخر؟ گفتم آره فردا مي‌ريم. بهراد با اينكه خيلي دلش مي‌خواست برويم، با همام هق‌هق گفت:فردا بريم…

و شما تصور كنيد كه من چطور توانستم اين لحظات را تحمل كنم تا خوابش ببرد. از صبح بيرون بوديم و بهراد ظهر هم نخوابيده بود و حسابي خسته بود. ساعت نه و نيم بود. در كمال مظلوميت با ته‌مانده همان هق‌هق ناگهان چشمها را بست و خوابيد. در حالي كه هوز هم به من چسبيده بود.

بوسيدمش. چندين بار. اشكم درآمد. هق‌هق گريه كردم و نوشا با صداي بلند به گريه كردن من مي‌خنديد. نوازشش كردم، بوسيدمش. در حالي كه خواب بود از او عذرخواهي كردم…

و در اين گير و دار كه اشكهايم مجال پاك كردن هم نمي‌داد، داشتم به اين فكر مي‌كردم كه پدر احساساتي من هم حتما بعضي وقتها از تنبيهي كه ما را مي‌كرده يواشكي گريه مي‌كرده…. داشتم فكر مي‌كردم كه اگر وب‌لاگ داشت، مي‌توانستم الان بروم و بخوانم و ببينم كه كي گريه كرده است.

اي كاش بود و الان دستش را مي‌بوسيدم.

برويد بر دستان پدرانتان بوسه بزنيد و به پاي مادرانتان بيفتيد.

مدير فروش شركت دم در شركت، يعني توي خيابون منتظر من بود. آقاي ليم. با هم توي كارگاهشون چرخيديم و همه چيز را نشانم دارد. چقدر مشتري تحويل بگير هستند اينا. چقدر هم افتضاح حرف مي‌زد. بدتر از من. هرچي “ش” بود مي‌گفت “س”. مثلا مي‌گفت آي كن سو يو. بايد مي‌فهيميدي كه سو همون show است!

گفت كه با چند تا شركت ايراني هم كار مي‌كنند. يكي از بردهايي كه مال يك شركت ايراني بود را نشانم داد. شايد ارتباط كاري خوبي ايجاد شود. فكر كنم چند تا ارتباط كاري اينچنيني كاملا هزينه‌هاي يك سال يا بيشتر در مالزي ماندن ما را تأمين مي‌كند!

بابك محمديان، بابك محمديان، بيا به من ناهار بده!

اين هم يادگاري خاله نسيم توي مالزي براي من.